Czy disco polo to wstyd? Jak zmieniał się stosunek Polaków do gatunku

Przez lata przyznanie się do słuchania disco polo wymagało odwagi. Gatunek był synonimem obciachu, a jego fani woleli nie mówić o tym głośno.

Dziś sytuacja wygląda inaczej. Jak zmieniał się stosunek Polaków do disco polo i czy wstyd odszedł do przeszłości? Sprawdzamy.

Czasy pogardy

W latach świetności disco polo zbierało ogromną publiczność, ale jednocześnie było obiektem drwin. Krytycy, dziennikarze i część środowiska muzycznego traktowali gatunek jako symbol tandety i braku gustu. Słuchanie disco polo stało się czymś, do czego wypadało się przyznawać co najwyżej żartem, a na pewno nie w towarzystwie, które chciało uchodzić za wyrafinowane.

Dlaczego budziło takie emocje?

Niechęć brała się z kilku źródeł. Disco polo było muzyką prostą, masową i mocno związaną z prowincją, co w oczach części odbiorców automatycznie obniżało jej wartość. Dochodził do tego snobizm kulturowy i podział na muzykę „ambitną” oraz „ludową”. Gatunek stał się wygodnym chłopcem do bicia dla tych, którzy chcieli podkreślić swój lepszy gust.

Powolna zmiana nastawienia

Z czasem coś zaczęło się zmieniać. Disco polo nigdy nie straciło publiczności, a jego obecność na weselach i imprezach sprawiała, że praktycznie każdy znał te piosenki, nawet jeśli oficjalnie ich nie lubił. Z biegiem lat przyznawanie się do dobrej zabawy przy disco polo przestało być krępujące, a gatunek zaczął być traktowany z większym przymrużeniem oka i sympatią.

Rola internetu i popkultury

Przełom przyniosła popkultura. Film „Zenek”, obecność gwiazd gatunku w telewizji i media społecznościowe sprawiły, że disco polo weszło do głównego obiegu. Młodsze pokolenie podchodzi do niego bez kompleksów, często z ironicznym dystansem, ale i szczerą sympatią. Z muzyki wstydliwej disco polo stało się elementem wspólnej, rozpoznawalnej przez wszystkich kultury.

Czy wstyd zupełnie zniknął?

Nie do końca. Wciąż są osoby i środowiska, które patrzą na disco polo z góry, a gatunek bywa używany jako synonim kiczu. Różnica polega na tym, że dziś to już nie jest powszechny odruch, tylko jedna z wielu opinii. Coraz więcej osób po prostu przyznaje, że przy disco polo dobrze się bawi, i nie widzi w tym nic złego. Z muzyki, której się wstydzono, gatunek stał się zjawiskiem, które się analizuje i o którym się dyskutuje.